Öyle seviyorumki seni
Beni tanıdıklarını zannedenler bir görseler
Ben de zaten şaşıyorum kendime
Senin için kendimi yiyip bitirmeme
Mutluluk senin yanında olmaktır artık
Beni sevmeni ummaktır
Bir kere söylemedin ama biliyorum
Ayrılık vakti gelince bir cigara içelim diyişinden anladım
Beni bir tek sen anladın
Ben bir tek sana bağlandım

Öyle seviyorumki seni
Ümidimi kırmak istedin hep
Daha da ümitlendim
Hala söylemedin ama biliyorum
Seviyorsun…

Öyle seviyorumki anlatamam
Aslında anlattım herkese
Sadece sana anlatamadım
Korkuyorum yanılmaktan
Biliyorum seviyorsun
Sevmeseydin öyle bakabilir miydin
Derin,sıcak,kahverengi…

Öyle seviyorumki seni
Bir gün söyleyeceğim
Emin olduğum zaman sevginden
Beni kollarına alacaksın…
Bir cigara yakacaksın…
Beni öpeceksin…
Dumanlarını çekeceğim içime
Saçlarımı okşayacaksın….

Öyle seviyorumki seni
Sana bu yüzden söyleyemiyorum…

BIR GUNES OLMUSTUN KARANLIK GECELERIME
UZAYAN YOLLAR KISALMIS.
SU HAYAT DENEN MEVHUM ILLETDEN ZEVK ALMAYA BASLAMISTIM.
VE UZUN YILLARDAN SONRA YUZUM TEKRAR GULMEYE..
AKLIMA HER DUSTUGUNDE,
KALBIME BIR HALLER OLMAYA BASLAMISTI.
ASLINDA BEN SENI SEVMEYI SEVMISTIM.
ILK DEFA KENDIMI SEVMEYE
KALBIMI SEVIYORDUM ICINDE SEN YASIYORSUN DIYE..
GOZLERIMI SEVMISTIM VE YUREGIMI..
BU KADAR BUYUK BIR ASKA YUREK ISTER DIYE
ASLINDA BEN SENI SEVMEYI SEVMISTIM.
BUYUTTUGUM HAYALLERIMI UMITLERIMI SEVMIS.

Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni
gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka
yerde
olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu
kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden
ne
ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın
bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En
kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana.
İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi
ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok
edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni
ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu
zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün
yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...
kaynak:www.gizemsiz.net.

Sevgi;
katlanmak
ilgilenmek
beslemek
cesaretle yakla?mak
ödün
ve
özveride bulunmak
bir de payla?mak ise e?er
ben seni sevmenin de ötesinde seviyorum o zaman…!

A?k;
yaln?zl?k
sensizlik
çaresizlik
yetersizlik
acizlik
tutkuya tutsak olmak
ve
bir de ac? çekmek ise e?er
ben sana a??k olmaktan da öte a????m o zaman…!

Sevda;
çekmek
ta??mak
aramak
bulamamak
ula?amamak
ve
bir de karanl?kta gezmek ise e?er
sevdadan da öte, ben sana KARA SEVDALIYIM o zaman

Gidiyor musun diye sorma bana.
Gönderen sensin.
Ne terk etmeyi istedim seni,
Ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi.
Senin kadar öfkeliyim ben de.
Senin kadar endişeli...

Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana
Ama inandıramadım seni.
Sen, sorgularken beni kafanda
Ben, gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.
Bir tek sözün bağlardı beni sana,
Oysa sen hep susmanın koynunda.

Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku,
Teslim alır bedenleri de.
Sütten çıkmış ak kaşık değildim
Ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza.
O dünya ki bazen minicik bir odada
Bazen kentin ortasında şekillendi.
Nasıl da güzeldi...
Zaten varsın diye her şey güzeldi ama
Sen buna inanmadın. Ah bu sorular...

Yaşamak varken sevdayı delice,
Niye boğarız sorularla?
Nasıl ikna edebilirdim seni?
Ben, aşk dedikçe sen, dur dedin.
Ben, seninleyim dedikçe
Sen, hayır dedin.
Zaten az konuşan sen
Olumsuz ne kadar sözcük varsa
Bulup çıkardın ortaya.
Bense hiç bir şey diyemedim.

Ne kadar zarar vermişim sana meğer.
Nasıl değiştirmişim seni.
Oysa hiç böyle düşünmemiştim.
Kimseye zarar vermek istemem ben.
Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem.
Ama öyle oldu işte.
Demek ki; gitmelerin zamanı şimdi.

Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı.
Ne sevişmelerimiz kalır aklında, ne sevda sözlerimiz.
Rahat değilim diyordun ya, rahat ol artık.
Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı.
Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan.

Biliyor musun bir tanem!
Gidişim yürekten değil, zorunluluktan.
Sanma ki, bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım.
Sanma ki, benden sakladığın gülüşleri
yalancı yüzlerde ararım.
Seni de götürürüm yüreğimde.
Her zaman yokluğunu taşırım.

Bulup, bulup kaybettim seni bebeğim.
Ne yazık ki, tozduman edemedim kuşkularını.
Ne yazık ki, kalamadın bana.
Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde.
Kokladıkça; bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın.